“Ik doe iets met hout, als het hout iets met mij doet”

Antoinetty van den Brink  belandde na vele omzwervingen door ateliers en technieken, in 2000 bij wat haar grote hartstocht bleek te zijn: HOUT! Hout is –ook al is het van een dode boom- lévend materiaal! Het krimpt, het zet uit, het verkleurt, het is de thuisbasis voor houtworm, pissebedden of schimmels, het splijt, het geurt, het is veelzeggend!
 
Wat Antoinetty met woorden doet in haar gedichten, probeert zij eveneens met hout: vorm en uiting geven aan emotie. De emotie van het moment van ontmoeting. Ontmoetingen in de natuur die associaties oproepen met het leven. Alles in de natuur mag immers zíjn. Niets is dood of lelijk of onbruikbaar. Hout wordt door haar opgeraapt dicht bij huis of aan de andere kant van de wereld. Het heeft steeds één ding gemeen: Antoinetty’s oog valt erop en dit uitverkoren stukje natuur vindt via haar atelier de weg naar een nieuw leven. Door haar werkstukken leren ook wij ánders te kijken, anders te zien.Ieder kunstwerk heeft zijn eigen verhaal: een verhaal –net als bomen- over verleden, heden en toekomst.
 
Het hout blijft het uitgangs- en middelpunt, maar door ook gebruik te maken van andere materialen -zoals lood, plexi, veren- die een spanning met het hout oproepen, onderstreept Antoinetty wat zij wil zeggen. Ondanks het feit dat ze vaak dicht bij het gevonden materiaal blijft, construeert zij een geheel nieuwe werkelijkheid. Door het proces ook fotografisch vast te leggen, wordt de verandering, de transformatie, nog eens benadrukt.
 
Naast beelden of installaties in hout, werkt Antoinetty ook –maar in mindere mate- in brons of plexi. Haar foto’s, altijd gerelateerd aan de natuur, doen een beroep op de verbeelding.